رفتارهای آشوبگرانه در کودکان چیست؟

رفتارهای آشوبگرانه در کودکان به دو دسته تقسیم می¬شود.

۱- اختلال نافرمانی مقابله جویانه:

امروزه بین ۲ تا ۱۶ درصد کودکان در جهان به این بیماری مبتلا هستند و در پسران بیشتر از دختران دیده می¬شود.
این بیماری از سه سالگی شروع می¬شود اما معمولاً در ۸ سالگی تشخیص داده و تا پایان نوجوانی بیشتر طول نمی¬کشد.
این کودکان معمولاً از کوره در می¬روند.
با والدین و سایر بزرگسالان بگو مگو می¬کنند.
زود رنج هستند و خیلی زود از دست دیگران عصبانی می¬شوند.
حاضر به همکاری نیستند و از قوانین خانه یا مدرسه سرپیچی می¬کنند و درخواستهای بزرگسالان را انجام نمی¬دهند.
خیلی زود دلخور و عصبانی می¬شوند

.رفتارهای آشوبگرانه

باعث ناراحتی دیگران می¬شوند.
این کودکان معمولاً به خاطر اشتباهات خودشان، دیگران را سرزنش می¬کنند.
معمولاً کینه به دل می¬گیرند و تلافی می¬کنند.
کودکانی که دچار اختلال نافرمانی مقابله جویانه هستند معمولاً در مدرسه دچار مشکل می¬شوند.
اگر این اختلال درمان نشود به احتمال زیاد فرد در دوران بزرگسالی به سمت مصرف مواد یا رفتارهای ضد اجتماعی می-رود.

۲- اختلال سلوک:

این بیماری بین ۱ تا ۱۰ درصد کودکان جهان دیده می¬شود و در پسران بیشتر از دختران است و معمولاً قبل از ۱۳ سالگی شروع شده است.
این کودکان معمولاً قلدری کرده و دیگران را تهدید می¬کنند.
معمولاً شروع کننده¬ی دعواهای جسمانی هستند.
در دعواهای خود گاهی از وسایلی مثل چماق، آجر، بطری شکسته، کارد و … استفاده می¬کنند.
نسبت به دیگران دلسوزی نداشته و قساوت جسمی نشان می¬دهند.
وسایل دیگران را به عمد، آسیب می¬زنند.
اقدام به آتش¬سوزی می¬کنند.
بدون اجازه و به زور وارد خانه، ساختمان یا ماشین دیگران می¬شوند.

رفتارهای آشوبگرانه

دروغ می¬گویند و علت دروغ¬گویی¬شان اغلب کسب منفعت یا فرار از وظایفشان است.
برخی از این کودکان، اجناس مغازه را بدون اینکه صاحب آن متوجه شود، از مغازه می¬دزدند و برخی دیگر اقدام به جعل می¬کنند.
گاهی دیده شده که برخی از کودکان زیر سیزده سال، شبها بیرون از خانه می¬مانند.
همچنین ممکن است از مدرسه فرار کنند.
این کودکان معمولاً در مدرسه با مشکلاتی مواجه هستند.
نکته مهم اینست که اگرکودک ده ساله ای فقط یک مورد و کودک سیزده ساله سه مورد از رفتارهای عنوان شده را در طول یکسال قبل، از خود نشان دهد، دچار این بیماری است.
اکثر افرادی که در زندانها به سر می¬برند و یا تجربه زندان را داشته¬اند، در کودکی اغلب دچار اختلال سلوک بوده¬اند که در کودکی مورد درمان قرار نگرفته¬اند.

نوشته شده توسط: پوران پاکزادمنش (با کمی تلخیص یا توضیح) (برگرفته از دستنامه روانپزشکی بالینی، کاپلان و سادوک، ترجمه دکتر محسن ارجمند، دکتر فرزین رضاعی و کتر نادیا فغانی جدیدی، انتشارات ارجمند، چاپ دوم).

بیش فعالی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
برای ادامه، شما باید با قوانین موافقت کنید

فهرست