اختلالات فراگیر رشد (اتیسم، رت،فروپاشنده رشد،اسپرگر،نامعین)

در این گروه از بیماریها، درک و بیان زبان و تولید گفتار مختل می شود.این بیماریها بر جنبه های متعددی از رشد (از جمله مهارتهای اجتماعی و ارتباط با واقعیت) اثر میگذارد.

علایم آنها از ابتدای کودکی آشکار شده و باعث اختلال عملکرد دایمی میشود.

در راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی ویرایش پنجم (DSM-V) ، پنج اختلال نافذ رشد ذکر شده است:

۱- اختلال اتیسم(در خود ماندگی):

مشخصه ی این اختلال، وجود نقایص کیفی در تعامل های اجتماعی و مهارت های ارتباطی دو جانبه و نیز محدود شدن الگوهای رفتاری است.

مهمترین ملاک های تشخیصی اتیسم شامل نقص در رشد زبان و اشکال در استفاده از زبان برای برقراری ارتباط هستند.

این کودکان هیچ توجه خاصی به افراد مهم زندگی خود نشان نمی دهند و تماس چشمی یا رفتارهای دلبستگی نسبت به اعضای خانواده نشان نمی دهند، همچنین نقایص چشمگیری در تعامل با همسالان خود دارند.

سبک شناختی کودکان مبتلا به اتیسم به گونه ای است که قادر نیستند انگیزه ها یا نیت دیگران را دریابند و در نتیجه قادر به برقراری همدلی نیستند.

فعالیت ها و بازی های آنان، اغلب تکراری، تغییر ناپذیر و یکنواخت است.

مشکلات رفتاری شایع آنان شامل پرتحرکی، کم تحرکی، پرخاشگری، کوبش سر، گاز گرفتن خود، خراشیدن بدن، کندن موی خود و مقاومت در برابر تغییر روال عادی است.

یک کودک مبتلا به اتیسم، برخی از مشکلات رفتاری ذکر شده را دارد(نه همه آنها را).

در گروه کوچکی از آنان ممکن است توانمندبهای خارق العاده¬ی شناختی یا دیداری_ حرکتی دیده شود.

این اختلال در بین پسران چهار تا پنج برابر بیشتر از دختران است.

۲- اختلال رت:

در این بیماران، پسرفت شدید مؤلفه های رشد کودک پس از یک دوره ی طبیعی رشد که حداقل شش ماه است؛ دیده می شود.

این اختلال در واقع یک بیماری عصبی است که ویژگی های بارز آن بعد از حداقل شش ماه رشد و عملکرد طبیعی شیرخوار، پدیدار می شوند.

در واقع کودک رشد طبیعی در دوران جنینی و دوران نوزادی تا پنج ماهگی دارد، اندازه دور سر در هنگام تولد طبیعی است اما بعد از پنج ماهگی تا ۴۸ماهگی کاهش رشدسرایجاد شده ومهارت های هدفمند دست که قبلاً کسب شده بود،بین پنج تا سی ماهگی از بین می رود وحرکات قالبی دست به وجود می آید.

درحین رشد،حرکات بدنی و راه رفتن کودک ناهماهنگ شده ورشد زبان دریافتی وبیانی دچار اختلال شدیدشده که باکندی شدیدروانی _ حرکتی همراه است.

نشانه های بالینی شامل میکروسفالی، فقدان حرکت هدفمند دستها، حرکات قالبی، ارتباط بیانی و دریافتی ضعیف، گام برداشتن کردارپریشانه (apraxic gait) و هماهنگی ضعیف عضلانی هستند. این اختلال فقط در کودکان دختر ایجاد می شود.

۳- اختلال فروپاشنده دوران کودکی:

در این اختلال، فروپاشی عملکردهای عقلانی، اجتماعی و زبانی بعد از حداقل دو سال رشد طبیعی رخ می دهد.

در واقع کودک رشد طبیعی در دوران جنینی و دوران نوزادی تا حداقل دو سالگی دارد؛

سپس ناهنجاری هایی در تعامل اجتماعی دوطرفه، مهارت های ارتباطی و نیز رفتار قالبی رخ می دهند و خصوصیات اصلی این اختلال عبارتند از: بروز ناتوانی در مهارت های زبانی، رفتار اجتماعی، رفتار انطباقی، کنترل دفع ادرار یا مدفوع، بازی و مهارت های حرکتی.

دراکثر موارد بیماری در سن ۳ تا ۴ سالگی شروع می شوند. این اختلال در بین پسران چهار تا هشت برابر بیشتر از دختران است.

۴- اختلال آسپرگر:

این کودکان اختلال در تعامل اجتماعی و الگوهای محدود و تکراری رفتاری دارند.

آنان تأخیر بارزی در رشد زبان، رشد شناختی یا مهارتهای خودگردانی متناسب سن خود ندارند.

مشخصه¬های بیماری شامل حداقل دو تا از ملاکهای زیر است:

اختلال شدید در ادا و اطوارهای ارتباطی غیرکلامی، عدم برقراری ارتباط مناسب با همسالان، فقدان تقابل اجتماعی یا هیجانی، علایق و الگوهای رفتاری محدود همواره وجود دارند.

۵- اختلال فراگیر رشد نامعین:

این گروه از بیماران دچار اختلال شدید و فراگیر در تعامل اجتماعی یا مهارت های ارتباطی هستند و یا اینکه رفتارها، علایق و فعالیت های تکراری و قالبی دارند، اما فاقد ملاکهای یکی از اختلالهای فراگیر رشدی خاص، هستند.

رشد

نوشته شده توسط: پوران پاکزادمنش (با کمی تلخیص یا توضیح) (برگرفته از دستنامه روانپزشکی بالینی، کاپلان و سادوک، ترجمه دکتر محسن ارجمند، دکتر فرزین رضاعی و کتر نادیا فغانی جدیدی، انتشارات ارجمند، چاپ دوم).

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
برای ادامه، شما باید با قوانین موافقت کنید

فهرست